Ένα κρυμμένο γκράφιτι

μέσα στον κήπο πίσω από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Τόσα χρόνια πίνω καφέ σ΄ένα καφενεδάκι που υπάρχει εκεί και προχθές για πρώτη φορά το είδα.

Στο Σύνταγμα

κατέβηκα σήμερα μια βόλτα. Όχι ούτε αγανακτισμένους ούτε διαδηλώσεις. Μόνο μια θλίψη, μια πίκρα και πόνος αβάσταχτος για όσους έφυγαν. Οι πιό πολλοί άδικα. Για να τα κονομήσουν κάποιοι εργολάβοι και κάποιοι υπουργοί και υφυπουργοί να μας τάξουν πάλι λαγούς με πετραχήλια.

ψυχούλες που χάθηκαν για πάντα. Οι πιό πολλές αναίτια.

Κουβάλησα όμως και λίγα βιβλία και τα πήγα στο παζάρι ανταλλαγής βιβλίων. Η μικρούλα διστακτική μεταξύ Λένιν, Μαρκ Τουαίν ή Νίτσε.

Έτσι από μια ηλιόλουστη χαρούμενη Κυριακή μελαγχόλησα. Γιατί και τα βιβλία όταν τα δίνω είναι σαν να χάνω ένα κομάτι από τα χρόνια που το είχα αγοράσει. Σα να μικραίνει η ζωή μου.

Νύχτωσε

κι ακόμα κανένας να φανεί.

Η Νεκταρία

σήμερα γιορτάζει.  Έτσι της έφιαξα αυτό το καταπληκτικό !!!! μπουκέτο από κυκλάμινα (ένας συνδετήρας και λίγο σελοτεϊπ είναι αρκετά) που βρήκα μέσα στην Πανεπιστημιούπολη.

Χρόνια πολλά Νεκταρία μου.

Βέβαια σήμερα γιορτάζει και ο Νεκτάριος το μικρό γεράκι μας. Αλλά το αχάριστο μας έχει εγκαταλείψει και ίσως με κάποια μικρούλα γερακίνα να γιορτάζει σήμερα.

Στο σταθμό

Περμένοντας (προ ημερών) το τραίνο είδα αυτό το ξεχασμένο βαγόνι και δεν ξέρω γιατί μου θύμισε κάποιες παλιές φωτογραφίες του Αμερικάνικου Νότου.

Χρώματα φθινοπώρου

(Μέσα στη γενικότερη μελαγχολία των ημερών)

Στο σταθμό

περιμένοντας το τραίνο.

Η επιστροφή ( ΄Αντε κι αύριο περισσότεροι)

Η ξεκούραση του αγωνιστή

Το πρώτο καπέλο της ζωής μου!

Θα ήταν Οκτώβρης θαρρώ, και ένα ψυχρό βοριαδάκι με πάγωνε έτσι όπως κατέβαινα με τη μητέρα μου την οδό Αβέρωφ. Τέτοιο που ακόμη και τώρα περνώντας πάνω απ΄ το χρόνο με κάνει να ριγώ κάθε φορά που βλέπω αυτό το καπελάκι. Ίσως εκείνος ο Οκτώβρης στα Γιάννενα του 64 να είχε άγριες διαθέσεις.   Στρίψαμε στην οδό Ανεξαρτησίας και μετά από λίγο σταματήσαμε  μπροστά σ ένα μαγαζί.  Σήκωσα το κεφάλι μου και διάβασα μια παράξενη επιγραφή: ΠΙΛΟΠΩΛΕΙΟΝ. Μπήκαμε μέσα και η μητέρα μου κάτι  ψιθύρισε στον μαγαζάτορα.
Ο μαγαζάτορας χαμογέλασε ευγενικά  πήρε μια μιζούρα και αφού μέτρησε το κεφάλι μου, είπε ένα νούμερο. Προχώρησε στο βάθος  ανασηκώθηκε στις μύτες των ποδιών του τράβηξε με φόρα ένα καπέλο από σκούρα μπλε τσόχα και κάπως αδέξια μου το φόρεσε στο κεφάλι μου. Το έστριψε λίγο αριστερά λίγο δεξιά, έκανε ένα βήμα πίσω, με παρατήρησε για ένα λεπτό, χαμογέλασε ξανά ευχαριστημένος, το έβγαλε  και μούριξε μια ελαφριά σφαλιάρα. Άντε μου είπε όλο το γυμνάσιο θα βγάλεις. Να το προσέχεις, και γυρνώντας στη μητέρα μου: Κυρία μου το σήμα θα το πάρετε στο σχολείο και της είπε μια τιμή. Θυμάμαι τη μητέρα μου που άνοιξε το πορτοφόλι της, γύρισε μου ΄ριξε ένα βλέμμα και με ένα αναστεναγμό έβγαλε τα χρήματα και του τα έδωσε. Εγώ τσιμουδιά. Μας το τύλιξε σε μια κόλα χαρτί και ανηφορίσαμε για το σπίτι.

Δεν έμελλε να βγάλω όχι όλο το γυμνάσιο αλλά ούτε όλη την πρώτη γυμνασίου. Στο μεταξύ είχε ανεβεί στην κυβέρνηση ο Παπανδρέου και είχε αρχίσει να εφαρμόζεται η εκπαιδευτική μεταρύθμιση του Παπανούτσου. Στο τέλος της χρονιάς μας ανακοινώσανε ότι το καπέλο καταργείται.
Εκατοντάδες μαθητές από όλα τα γυμνάσια όλων των τάξεων κατεβήκαν στο μώλο. Η λίμνη γέμισε καπέλα που επέπλεαν σα μικρές μπλε βαρκούλες. Εγώ προτίμησα να μη το πετάξω. Θυμήθηκα εκείνο το βλέμμα της μάνας μου, ήταν και καινούργιο ακόμη το στριφογύρισα αμήχανος για λίγο στα χέρια μου. Μετά το έβαλα με τρόπο στη τσέπη μου και έφυγα ανακουφισμένος.

Βλέμματα αναμονής

Στιγμές

Να σας μετρήσω την πίεση μαντάμ;  (Υπαίθριος "γιατρός")

καθαρίζοντας φρέσκα φασολάκια (όχι στη δροσερή αυλόπορτα)

Τί βιάζεσαι μικρούλα μου ;  Γιατί τρέχεις;  Άπιαστα πουλιά κυνηγάς.
 
"Οι άνθρωποι βιάζονται: έγνοιες, βιοτικές συνθήκες, όνειρα, συμβιβασμοί-
πού καιρός να γνωρίσουν τη ζωή τους" (Τ. Λειβαδίτης)

Προετοιμασία

για το βράδυ και για συντροφιά μια ζωγραφιά του τοίχου.

"Ψηλή γυναίκα
μου ρίχνεις τον ίσκιο σου
και σουρουπώνω"

Μ. Γκανάς

40ό Φεστιβάλ βιβλίου

Άνοιξε (από το Σάββατο)  το 40ό φεστιβάλ βιβλίου στο Ζάππειο και θα κρατήσει μέχρι τις 17 Σεπτέμβρη.

Εγώ πήγα χθες και ξεπαραδιάστικα. 

Άντε και στα δικά σας!!!

Ανεπαίσθητα

σχεδόν ύπουλα το καλοκαιράκι φεύγει. Κάτι αρχίζει και κιτρινίζει έξω και μέσα μας.

κι αυτό το πράσινο στο βάθος, καθόλου δεν με παρηγορεί.

Δύο πορτραίτα μισό ευρώ

Έπινα ήσυχα το καφεδάκι μου όταν εμφανίστηκαν οι φατσούλες με το χέρι απλωμένο και τις ανάλογες απαιτήσεις. Η συμφωνία έκλεισε στα γρήγορα για μισό ευρώ και ιδού  το αποτέλεσμα.

Μόνο που το μισό € πήγε στη μια τσέπη και να το καινούργιο αποτέλεσμα :

Έτσι ακύρωσα τη συμφωνία και έδωσα και άλλο μισό €. Η χαρά απερίγραπτη αλλά δεν πρόλαβα να τη φωτογραφήσω.

Σκηνές απ΄τη νυχτερινή Ναύπακτο

Ο μικρός Νεκτάριος

μεγάλωσε , έγινε ένα μικρό όμορφο γεράκι και πετάει πάνω από την πανεπιστημιούπολη περήφανο. Ήδη έχει τα πρώτα "λάφυρα" μικρές σαυρούλες απ' ότι μπορώ να διακρίνω. Έρχεται όμως μερικές φορές στο παράθυρο που μεγάλωσε. Ίσως να νοσταλγεί κι αυτό τα "παιδικά του χρόνια"  έστω κι αν αυτά κράτησαν λίγες μόνο μέρες.

Νοσταλγία. 37 χρόνια πίσω.

37 χρόνια ακριβώς. Ιούλιος στην Αθήνα. Η Κύπρος στην οδό του μαρτυρίου και μεις εδώ  με τη χούντα και τις επιστρατεύσεις και όλα τα γνωστά. Τα βράδια όμως καλοκαιρινό σινεμαδάκι, τσιγαράκι και μπυρίτσα. Ένα απ΄αυτά το ΕΚΡΑΝ στην Ζ. Πηγής πάνω από την πλατεία Εξαρχείων.

Κρατάω ακόμη αυτά τα μκρούλια φτηνά χαρτάκια που είχαν υποτίθεται  ανάλυση της υπόθεσης του έργου, αλλά και διαφημίσεις για τα επόμενα έργα.

Τη Δευτέρα μας περίμενε "Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΩΝ". Μάταια. Μας πρόλαβαν  τα γνωστά γεγονότα του Ιουλίου και το ταξίδι της επιστροφής στα Γιάννενα.

Καλοκαιρινή ερημιά

Κουρελιασμένα συνθήματα. Άδειοι διάδρομοι.

Μιά μελαγχολία.

Τί να διαβάζει άραγε μόνη της στους 40 βαθμούς ;