Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Στο Σύνταγμα

κατέβηκα σήμερα μια βόλτα. Όχι ούτε αγανακτισμένους ούτε διαδηλώσεις. Μόνο μια θλίψη, μια πίκρα και πόνος αβάσταχτος για όσους έφυγαν. Οι πιό πολλοί άδικα. Για να τα κονομήσουν κάποιοι εργολάβοι και κάποιοι υπουργοί και υφυπουργοί να μας τάξουν πάλι λαγούς με πετραχήλια.





ψυχούλες που χάθηκαν για πάντα. Οι πιό πολλές αναίτια.



Κουβάλησα όμως και λίγα βιβλία και τα πήγα στο παζάρι ανταλλαγής βιβλίων. Η μικρούλα διστακτική μεταξύ Λένιν, Μαρκ Τουαίν ή Νίτσε.

Έτσι από μια ηλιόλουστη χαρούμενη Κυριακή μελαγχόλησα. Γιατί και τα βιβλία όταν τα δίνω είναι σαν να χάνω ένα κομάτι από τα χρόνια που το είχα αγοράσει. Σα να μικραίνει η ζωή μου.

1 σχόλιο:

  1. Quello che sta accadendo è molto triste. Credimi, non ho parole per esprimere ciò che provo ma la rabbia e l'indignazione aumentano sempre di più. Possiamo solo sperare in un futuro migliore.
    Un saluto, Francesca

    ΑπάντησηΔιαγραφή