Μπατιριμένο κουρείο

Σαββάτο βράδυ χωρίς δουλειά, μπατιριμένο κορμί Σαββάτο βράδυ χωρίς έρωτα. (Ν. Χριστιανόπουλος).

Με τη Φωτογραφική Λέσχη Ηλιούπολης

 τους Τσιγγάνους (και  τις σκιές) στο λιμάνι του Πειραιά.

 

ENCARDIA Η πέτρα που χορεύει

Στην κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης.  Eίναι ο τίτλος της ταινίας του σκηνοθέτη Άγγελου Κοβότσου που προβλήθηκε στην αίθουσα του Ο.Π.Ε. Mιά ταινία ντοκιμαντέρ για τη γλώσσα, την ποίηση και τη μουσική στην περιοχή Grecia Salenitna στην Απουλία,  στα Ελληνόφωνα χωριά και τις πόλεις της Νότιας Ιταλίας. Ένα ντοκιμαντέρ που τιμήθηκε με το βραβείο κοινού στο περσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη.

Από αριστερά : Δ. Καλαντίδης πρόεδρος της λέσχης, Γ. Πουλίδης φωτογράφος και παραγωγός της ταινίας, Α. Κοβότσος σκηνοθέτης, και δύο μέλη του συγκροτήματος encardia.

Παρών και ο σκηνοθέτης Ροβήρος Μανθούλης.

Ανεβάζω τρία video με τα τραγούδια που μας είπαν μετά την προβολή της ταινίας
Κώστας Κωνσταντάτος (κρουστά, μαντολίνο, βιολί, τραγούδι), ο Μιχάλης Κονταξάκης (κιθάρα) και η τραγουδίστρια Ναταλία Κωτσάνη.

http://www.youtube.com/watch?v=RE06kq0DfTI

 http://www.youtube.com/watch?v=Gebt-3qzI2c

και : http://www.youtube.com/watch?v=cmv7U24Hk3o&feature=youtu.be
 

Μάγκες χαμογελάστε!!

ακόμη τίποτε δεν είδαμε.

(Άμα δεν έχεις τι να κάνεις για να περάσει η ώρα βασανίζεις τη μηχανή σου.)

Η λήθη

Δεν κατάλαβα πότε πέρασε αυτός ο χειμώνας και προχθές που περπατούσα στον Υμηττό είδα τους ασφόδελους και θυμήθηκα το ποίημα του Μαβίλη "η λήθη".

 Ίσως από τα πιό ωραία σονέτα που έχουν γραφεί και σίγουρα το πιό όμορφο του Μαβίλη.


Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε
τὴν πίκρια τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι.

Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.

Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.

Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.

Και παντού άλλα "άσημα" λουλουδάκια, μαργαριτούλες που θα χαθούν στη πρώτη ανοιξιάτικη βροχή.

Φράουλες και

γαρίφαλα. Στη λαϊκή του Σαββάτου.

Σημαίες και πατάτες.

ξεπουλήσαμε. Να τα μαζεύουμε σιγά σιγά.

Η πρώτη αγάπη

δεν ξεχνιέται ποτέ.

Ένα καθάρισμα λίγα χάδια και μετά ξανά στο σκοτάδι του σάκου και των αναμνήσεων.

Τι με φιλάς;

σε λίγο θα πετάξεις και θα σε χάσω.

Ο Τζώνη και ο Θοδωρής

(Είναι άγρια η νύχτα Τζώνη Μέρος Β΄και τελευταίο)

Παραμονές πρωτοχρονιάς με τη μηχανή στο χέρι έπεσα πάνω σε δυο άστεγους. Το Τζώνη από την Ουαλία και το δικό μας Θοδωρή. Πιάσαμε κουβέντα και αφού φωτογράφισα το Τζώνη τους πήγα λίγο τσίπουρο για το Θοδωρή και μπύρες για το Τζώνη. (Βλέπε πιό πίσω  την ανάρτηση "είναι άγρια η νύχτα Τζώνη"). Μετά από λίγες μέρες (εφοδιασμένος με τσίπουρο και μπύρες) ξαναπέρασα αλλά είχαν εξαφανιστεί.Έψαξα στους γύρο δρόμους δεν τους βρήκα πουθενά.

Σήμερα διάβασα αυτό το άρθρο:

Αλληλεγγύη ή ένα πιστόλι στον κρόταφο

http://goo.gl/BQmMo

Ο πειρασμός

 της γιαγιάς

 

Νυκτερινά

Οι όμορφες βραδιές της Ε. Λουπάκη στο OLVIO

Η  Αφεντούλα Ραζέλη με την καταπληκτική φωνή της.
Η Σοφία Μουλακάκη με το μελαγχολικό μπαγιαν και ο γνωστός πιανίστας Θόδωρος Κοτεπάνος φτιάξαν μια υπέροχη βραδιά.

Αφεντούλα και Σοφία.

Ένα μικρό δείγμα: http://www.youtube.com/watch?v=zp3voug02r8&feature=youtu.be

Είναι άγρια η νύχτα Τζώνη.

Ο Fluser γράφει κάπου ότι όταν βλέπουμε τις  κινήσεις του φωτογράφου (με μια φωτογραφική μηχανή)  είναι σαν να παρακολουθούμε μια ενέδρα, τις κινήσεις ενός κυνηγού της τούνδρας.

 Έτσι όπως τριγυρνούσα στα στενά των Εξαρχείων ψάχνοντας για το "θήραμά " μου έπεσα πάνω σε δυό άστεγους. Από διακριτικότητα ποτέ δεν φωτογραφίζω άστεγους. Άλλωστε είναι μια καθημερινή πληγή που δεν είναι για φωτογράφιση. Όμως ο ένας τράβηξε το ενδιαφέρον μου γιατί τυλιγμένος σε κουβέρτες μες στο βροχερό και κρύο απόγευμα διάβαζε ένα βιβλίο.

Σήκωσα ασυναίσθητα τη μηχανή αλλά είδα το υψωμένο χέρι του άλλου. Όχι εμένα, βγάλε  τον Τζώνη μου είπε. Αλλά θέλει μπύρα. Οκ. του είπα θα του φέρω μπύρα. Ο Τζώνη με κοίταξε χαμογελαστός. Έβγαλα μερικές και ρώτησα τον άλλο πως τον λένε. Θόδωρο μου είπε. Ο Τζώνη μίλαγε σπαστά ελληνικά. Από που είσαι Τζώνη ρώτησα. Από την Ουαλία μου είπε. O Θόδωρος ήθελε τσίπουρο. Για καλή του τύχη είχα στο αυτοκίνητο. Του γέμισα ένα μπουκάλι και του το έδωσα αγόρασα και δυο μπύρες του Τζώνη.  Είστε φίλοι με το Τζώνη τον ρώτησα; όχι μου λέει απλώς το βράδυ φυλάει ο ένας τον άλλο.

Είναι άγρια η νύχτα.

Όταν γύρισα στο σπίτι το καλοριφέρ δεν είχε ανάψει αλλά εγώ ένοιωσα μια αφόρητη ζέστα.

Οι "γιατροί του κόσμου" Χριστουγεννιάτικο δέντρο από γάλατα