Νυκτερινά.

Η πανούκλα.

Επειδή ακούω πολλούς  τελευταία να λένε: "Μα τι στο διάολο με τέτοια μέτρα και κανείς δεν κάνει τίποτε"; θυμήθηκα ένα μικρό απόσμασμα από την "πανούκλα" του Καμύ και το παραθέτω. Νομίζω ότι τα λέει όλα.

"[...] Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσες πανούκλες όσοι και οι πόλεμοι. Και παρόλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους. Ο γιατρός Ριέ ήταν απροετοίμαστος, όπως και οι συμπολίτες μας και έτσι πρέπει να καταλάβουμε τους δισταγμούς τους. Και μ' αυτόν τον τρόπο επίσης πρέπει να καταλάβουμε ότι μοιράστηκε ανάμεσα στην ανησυχία και την εμπιστοσύνη. Όταν ξεσπάει ένας πόλεμος, οι άνθρωποι λένε: "Δεν θα διαρκέσει πολύ, είναι πολύ ανόητο". Κι αναμφίβολα ένας πόλεμος είναι σίγουρα πολύ ανόητος, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να διαρκέσει. Η ανοησία επιμένει πάντα και θα μπορούσε κανείς να το διακρίνει αν δεν σκέφτονταν μόνο τον εαυτό του. Απ' αυτή την άποψη οι συμπολίτες μας ήταν σαν όλο τον κόσμο, σκέφτονταν τους εαυτούς τους και για να το πούμε κι αλλιώς ήταν ανθρωπιστές: δεν πίστευαν στις δυστυχίες. Η δυστυχία δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου, επομένως λέμε ότι η δυστυχία δεν είναι πραγματική, είναι ένα κακό όνειρο που θα περάσει. Αλλά δεν περνάει πάντα και από κακό όνειρο σε κακό όνειρο, είναι οι άνθρωποι που περνάνε και πρώτα πρώτα οι ανθρωπιστές, γιατί δεν πήραν τις προφυλάξεις τους. Οι συμπολίτες μας δεν ήταν πιο ένοχοι από άλλους, ξεχνούσαν να είναι μετριόφρονες, αυτό είναι όλο και σκέφτονταν ότι όλα είναι ακόμη δυνατά για αυτούς· πράγμα που σήμαινε ότι οι δυστυχίες είναι αδύναμες. Συνέχιζαν να κάνουν επιχειρήσεις, να ετοιμάζουν ταξίδια, και να έχουν γνώμες. Πως θα μπορούσαν να σκεφτούν τη πανούκλα, που καταργεί το μέλλον, τις μετακινήσεις, τις συζητήσεις; Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ελεύθερους και κανένας δεν θα είναι ποτέ ελεύθερος, όσο υπάρχουν δυστυχίες.

[...]
Κοιτάζοντας από το παράθυρο την πόλη που δεν είχε αλλάξει, μόλις τότε άρχισε ο γιατρός να αισθάνεται μέσα του τη γέννηση αυτής της ελαφριάς αηδίας μπροστά στο μέλλον, που ονομάζουμε ανησυχία." 

Όσοι δεν διάβασαν το βιβλίο νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. 

Πολύχρωμες κινήσεις

εν κενώ (κουτιών).

Άλλος βγαίνει απ΄το κάδρο και άλλος μπαίνει

(έτσι είναι η ζωή)



Παίζοντας με το φως.

 

αλλά και με την κίνηση.

Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας

Σε όλα είμαι τζίτζικας

Αλλά στα ξύλα είμαι μέρμηγκας

Έτσι με τη συνοδεία μιας βροχούλας που έκανε το τοπίο φθινοπωρινό άρχισα να ετοιμάζω τα ξύλα μου.

Ο πρώτος καφές

στην πλατεία Ψυρρή στο καφενεδάκι "Αρόδου" με τα ωραία ζωγραφιστά τραπεζάκια.

 

Αλλά δεν μας έφτανε η ξεμαλλιάστρα το 22 μπλε (που τρυπάει του χρόνου το φιλέ)  και η μπύρα FIX
πήγαμε και για δεύτερο καφεδάκι στην παλιά βουλή.

Επίσκεψη σε βιβλιοπωλείο.

Η αγορά  βιβλίων είναι σαν τα ναρκωτικά. Θέλεις συνέχεια να παίρνεις τη δόση σου και μόλις την πάρεις θέλεις κι άλλο.

Μια όμορφη βραδιά ποίησης και μουσικής

στην πλατεία Κλαυθμώνος. 
Η πλατεία γεμάτη. Οι τυχεροί και οι "επίσημοι" σε καρέκλες. Εμείς  οι  υπόλοιποι κάτω στο  ζεστό από  τον απογευματινό ήλιο  πλακόστρωτο.

Ο ποιητής  Τ. Πατρίκιος

Ο ποητής (και καθηγητής μου στα Γιάννενα) Γ. Δάλλας

ο ηθοποιός Αγγελόπουλος απαγγέλει ποιήματα.

Ο κ. Θωμαίδης και η Τσαλιγοπούλου τραγουδούν μελοποιημένα ποιήματα.

Όμορφη βραδιά για όλους που ήρθαν.

 

Ένα μικρό Video από τη εκδήλωση. Ο ποιητής Γ. Δάλλας απαγγέλει.

http://www.youtube.com/watch?v=le6TovutIi0&feature=youtu.be

Ψηφίζοντας

πάνω σε δωδεκάποντα

με φραμπαλάδες

Με απλό πεδιλάκι

συν γυναιξί και τέκνοις

Καλλιτεχνικές βιβλιοδεσίες κβαντικά κενά και ημερολόγια των Μάγια.

Τί σχέση έχουν ; Καμμία απολύτως. Απλώς χθες το βραδάκι κατηφορίζοντας την έρημη Σόλωνος για να πάω στο καφέ-βιβλιοπωλείο "Εναστρον" όπου ο γνωστός καθηγητής Στράτος Θεοδοσίου θα έδινε μία διάλεξη για τα ημερολόγια των Μάγια  έπεσα πάνω στο κάλλιτεχνικό βιβλιοδετείο του κ. Μαντζάκου όπου στοίβες χαρτιών μεταλλάσονται σε κομψά βιβλία.

Με την ευγενική συγκατάθεση του έβγαλα μια φωτογραφία.
Από το καλλιτεχνικό βιβλιοδετείο του κ. Μαντζάκου μέχρι το "έναστρον" η απόσταση είναι περίπου 15 μέτρα ή λίγα δευτερόλεπτα. Αυτά τα χωροχρονικά όμως είναι εντελώς σχετικά. Έτσι και γω κάθησα αναπαυτικά και ακούγοντας τις ενδιαφέρουσες θεωρίες για τα ημερολόγια των Μάγια έκανα κάτι απόλυτο. Ήπια μια βότκα λεμόνι.

Πρωινή Δροσούλα

Πρωτομαγιά του 12

Ξεκίνησα με ασπρόμαυρο

αλλά ένοιωσα ενοχές λόγω Πρωτομαγιάς και το γύρισα.

αυτό είναι το λουλουδάκι που βρήκα και τράβηξα σ΄ένα στενό στην Καισαριανή.