Εγκατάλειψη

Χθεσινοβραδινά.

 

Προσπάθησε να γλυτώσει από το φακό μου αλλά τον πρόλαβα.

 

Ποδηλατάδα και στο βάθος ποζαρίσματα στο φακό.

Το πότισμα του δέντρου

Ανεμελιά!!

Αθάνατη SINGER

Νύχτωσε και ερημώσαμε.

 

 

Μπατιριμένο κουρείο

Σαββάτο βράδυ χωρίς δουλειά, μπατιριμένο κορμί Σαββάτο βράδυ χωρίς έρωτα. (Ν. Χριστιανόπουλος).

Με τη Φωτογραφική Λέσχη Ηλιούπολης

 τους Τσιγγάνους (και  τις σκιές) στο λιμάνι του Πειραιά.

 

ENCARDIA Η πέτρα που χορεύει

Στην κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης.  Eίναι ο τίτλος της ταινίας του σκηνοθέτη Άγγελου Κοβότσου που προβλήθηκε στην αίθουσα του Ο.Π.Ε. Mιά ταινία ντοκιμαντέρ για τη γλώσσα, την ποίηση και τη μουσική στην περιοχή Grecia Salenitna στην Απουλία,  στα Ελληνόφωνα χωριά και τις πόλεις της Νότιας Ιταλίας. Ένα ντοκιμαντέρ που τιμήθηκε με το βραβείο κοινού στο περσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη.

Από αριστερά : Δ. Καλαντίδης πρόεδρος της λέσχης, Γ. Πουλίδης φωτογράφος και παραγωγός της ταινίας, Α. Κοβότσος σκηνοθέτης, και δύο μέλη του συγκροτήματος encardia.

Παρών και ο σκηνοθέτης Ροβήρος Μανθούλης.

Ανεβάζω τρία video με τα τραγούδια που μας είπαν μετά την προβολή της ταινίας
Κώστας Κωνσταντάτος (κρουστά, μαντολίνο, βιολί, τραγούδι), ο Μιχάλης Κονταξάκης (κιθάρα) και η τραγουδίστρια Ναταλία Κωτσάνη.

http://www.youtube.com/watch?v=RE06kq0DfTI

 http://www.youtube.com/watch?v=Gebt-3qzI2c

και : http://www.youtube.com/watch?v=cmv7U24Hk3o&feature=youtu.be
 

Μάγκες χαμογελάστε!!

ακόμη τίποτε δεν είδαμε.

(Άμα δεν έχεις τι να κάνεις για να περάσει η ώρα βασανίζεις τη μηχανή σου.)

Η λήθη

Δεν κατάλαβα πότε πέρασε αυτός ο χειμώνας και προχθές που περπατούσα στον Υμηττό είδα τους ασφόδελους και θυμήθηκα το ποίημα του Μαβίλη "η λήθη".

 Ίσως από τα πιό ωραία σονέτα που έχουν γραφεί και σίγουρα το πιό όμορφο του Μαβίλη.


Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε
τὴν πίκρια τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι.

Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.

Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.

Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.

Και παντού άλλα "άσημα" λουλουδάκια, μαργαριτούλες που θα χαθούν στη πρώτη ανοιξιάτικη βροχή.