Οδός Μαυρομιχάλη από το 1 ως το 55

Στο 1 οι σκεφτικοί

Η αποφασιστική κίνηση

Τελειώνοντας

Περιμένοντας μήπως και φανεί κανείς

Μαυρομιχάλη 55 έκθεση φωτογραφίας για το πολεμικό φωτορεπορτάζ
(αλλά και του σύγχρονου  ανεξάρτητου περιοδικού σύγχρονης φωτογραφίας «Zmâla, Το Περίεργο Μάτι)

 

 

περισσότερα για την έκθεση στο : http://tospirto.net/photography/exhibitions/10025






 

Όπερα

στην κρεαταγορά. Εκπληκτικό.

Και μερικά μικρά VIDEO :

http://www.youtube.com/watch?v=lMbJZm-k0eY&feature=youtu.be

http://www.youtube.com/watch?v=vZRUJ2hi25g

http://www.youtube.com/watch?v=Hp6DZQrCM_M&feature=youtu.be

Έγχρωμες και ασπρόμαυρες δοκιμές

στο Athens ArtStudio

 

 

 

 

 

 

Η μαγική βραδιά της Ε. Λουπάκη

και τα ασπρόμαυρα πορτρέτα της Μάνιας Παπαδημητρίου.

Στο θέατρο OLVIO σε μια πανέμορφη βραδιά που οργάνωσε η Ευγενία,  η Μάνια με τον πιανίστα Άρη Γραικούση  μας απογείωσε και στη συνέχεια ήρθε και η Αφεντούλα και μας αποτελείωσε.
Τους ευχαριστούμε  όλους.



Ευγενία και Χρυσόστομος.

και τα πορτρέτα της Μάνιας.

 

Αφεντούλα και Μάνια.

Ευγενία, Άρης και Μάνια.

 

Βάλτε ένα ποτήρι κρασί και αφεθείτε στη μαγεία που ακολουθεί:

 Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.
http://www.youtube.com/watch?v=JyANkPisjnQ&feature=youtu.be

"Αυτή η νύχτα μένει" σε ασπρόμαυρη εκτέλεση:
http://www.youtube.com/watch?v=8ZbNSsd1pbo&feature=youtu.be

Μάνια και Αφεντούλα: Μ αεροπλάνα και βαπόρια.
http://www.youtube.com/watch?v=Ao3CWm90t3Q&feature=youtu.be

" 'Ενα παράπονο" Κορακάκης από την Αφεντούλα. Τέλειο.
http://www.youtube.com/watch?v=ObPpvh9zTzk&feature=youtu.be

Με το φακό της Φωτεινής

Μετά από μια εικοσάχρονη σχεδόν ενασχόληση της Φωτεινής στην κάτω Ιταλία προέκυψε μια φωτογραφική συλλογή, μέρος της οποίας  εκτέθηκε στο Βυζαντινό μουσείο. Μια όμορφη βραδιά με συνοδεία μιας οικογένειας που τραγούδησε στα Γκρεκάνικα.
Ένα μικρό βιντεάκι:
http://www.youtube.com/watch?v=klBo3foCPSg&feature=plcp

βγήκε και ένα όμορφο φεγγαράκι.

 

Νυκτερινά.

Η πανούκλα.

Επειδή ακούω πολλούς  τελευταία να λένε: "Μα τι στο διάολο με τέτοια μέτρα και κανείς δεν κάνει τίποτε"; θυμήθηκα ένα μικρό απόσμασμα από την "πανούκλα" του Καμύ και το παραθέτω. Νομίζω ότι τα λέει όλα.

"[...] Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσες πανούκλες όσοι και οι πόλεμοι. Και παρόλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους. Ο γιατρός Ριέ ήταν απροετοίμαστος, όπως και οι συμπολίτες μας και έτσι πρέπει να καταλάβουμε τους δισταγμούς τους. Και μ' αυτόν τον τρόπο επίσης πρέπει να καταλάβουμε ότι μοιράστηκε ανάμεσα στην ανησυχία και την εμπιστοσύνη. Όταν ξεσπάει ένας πόλεμος, οι άνθρωποι λένε: "Δεν θα διαρκέσει πολύ, είναι πολύ ανόητο". Κι αναμφίβολα ένας πόλεμος είναι σίγουρα πολύ ανόητος, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να διαρκέσει. Η ανοησία επιμένει πάντα και θα μπορούσε κανείς να το διακρίνει αν δεν σκέφτονταν μόνο τον εαυτό του. Απ' αυτή την άποψη οι συμπολίτες μας ήταν σαν όλο τον κόσμο, σκέφτονταν τους εαυτούς τους και για να το πούμε κι αλλιώς ήταν ανθρωπιστές: δεν πίστευαν στις δυστυχίες. Η δυστυχία δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου, επομένως λέμε ότι η δυστυχία δεν είναι πραγματική, είναι ένα κακό όνειρο που θα περάσει. Αλλά δεν περνάει πάντα και από κακό όνειρο σε κακό όνειρο, είναι οι άνθρωποι που περνάνε και πρώτα πρώτα οι ανθρωπιστές, γιατί δεν πήραν τις προφυλάξεις τους. Οι συμπολίτες μας δεν ήταν πιο ένοχοι από άλλους, ξεχνούσαν να είναι μετριόφρονες, αυτό είναι όλο και σκέφτονταν ότι όλα είναι ακόμη δυνατά για αυτούς· πράγμα που σήμαινε ότι οι δυστυχίες είναι αδύναμες. Συνέχιζαν να κάνουν επιχειρήσεις, να ετοιμάζουν ταξίδια, και να έχουν γνώμες. Πως θα μπορούσαν να σκεφτούν τη πανούκλα, που καταργεί το μέλλον, τις μετακινήσεις, τις συζητήσεις; Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ελεύθερους και κανένας δεν θα είναι ποτέ ελεύθερος, όσο υπάρχουν δυστυχίες.

[...]
Κοιτάζοντας από το παράθυρο την πόλη που δεν είχε αλλάξει, μόλις τότε άρχισε ο γιατρός να αισθάνεται μέσα του τη γέννηση αυτής της ελαφριάς αηδίας μπροστά στο μέλλον, που ονομάζουμε ανησυχία." 

Όσοι δεν διάβασαν το βιβλίο νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. 

Πολύχρωμες κινήσεις

εν κενώ (κουτιών).

Άλλος βγαίνει απ΄το κάδρο και άλλος μπαίνει

(έτσι είναι η ζωή)



Παίζοντας με το φως.

 

αλλά και με την κίνηση.

Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας

Σε όλα είμαι τζίτζικας

Αλλά στα ξύλα είμαι μέρμηγκας

Έτσι με τη συνοδεία μιας βροχούλας που έκανε το τοπίο φθινοπωρινό άρχισα να ετοιμάζω τα ξύλα μου.